ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی «ورود به سایت» کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.





صفحه 1 از 2 1 2 آخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 11
  1. #1
    تاریخ عضویت
    2015/03/29
    محل سکونت
    جایی که کانون خورشیده
    نوشته‌ها
    348
    امتیاز
    20,812
    شهرت
    0
    1,190
    نویسنده

    گمشده ی جنگل

    این اولین داستان کوتاه منه
    ژانرش رو بزارید جزو چرت و پرت ها من ی چیزی نوشتم حالا دیگه

    ****

    تاریکی... زوزه های باد... سوزاستخوان شکن سرما... ناامیدی... ترس... وحشت ...
    و...
    فرار!
    دخترک، گیج و سرگردان، برای بار دوم گوش هایش را تیز کرد. گمان کرده بود که مادر، زنگ کلبه را به صدا درآورده تا او بتواند راه خود را در این جنگل سرد و تاریک، پیدا کند اما صدایی جز زوزه های باد و رقص مرگ وار درختان شنیده نمیشد. تنها شعله ی امیدی که در دلش بوجود آمده بود نیز رو به خاموشی رفت.
    قطره ای اشک از چشمان بی فروغ و ناامیدش بر سر عروسک افتاد. عروسکی بافتنی که امروز ، مادر آنرا برای هدیه تولد 8 سالگی اش به او داده بود.
    ناگهان صدای خش خشی را از پشت سرش شنید. کسی آرام و آهسته بر سر برگ های خشک درختان قدم بر میداشت. دخترک بی درنگ شروع به دویدن کرد. با تمام توانی که داشت، از لابه لای شاخ و برگ های تیز و برنده دوید. تیغ های کوچک شاخه ها، زخم هایی بلند بر صورت سفیدش به جای میگذاشتند. اما دخترک اهمیتی نمیداد. تنها می دوید و هر از گاهی به پشت سرش نگاه میکرد. انگار سایه ای سیاه، او را با هر قدم که بر میداشت، تعقیب میکرد. هر کسی، یا هر چیزی که بود، زجر کشیدن دخترک برایش لذت بخش و تفریح وار می ماند.
    دخترک با زانو بر زمین افتاد. دامن بلندش به شاخه ای بر زمین گیر کرده بود. آنرا با خشونت کشید و باعث شد تا دامن، پاره گردد. میخواست بلند شود اما درد شدیدی در پاهایش پیچید. دیگر توانی برایش نمانده بود. خراش های صورت و دستان ظریفش، ذق ذق میکردند. نفس های تندش به خس خس افتاده بود. با آشوبی زجر آور در دل، جرئت کرد و نگاهی به پشت سر انداخت. اثری از آن سایه ی سیاه یافت نمیشد. یعنی او را رها کرده بود؟ دیگر به او کاری نداشت؟
    دخترک سینه اش را از نفس پر کرد و دگر بار، با وحشت و صورتی رنگ پریده، به اطراف خیره شد. در جلوی یک دو راهی بر زمین افتاده بود و هر یک از دیگری تاریک تر می نمود. شریان های هوای سرد از آن دو راهی تاریک به سمتش آمد و او را وادار کرد تا از سوز سرما، به خود بپیچد. دستانش را جلوی صورتش گرفت و رویشان "هاه" کرد. دوباره خود را در آغوش گرفت.
    حالا باید از کدام طرف میرفت؟ می توانست از مسیری که آمده بود، باز گردد؟ اصلا آنجا کدام نقطه از جنگل نفرت انگیز بود؟ با خود فکر کرد اگر در جایی پناه گیرد، احتمالا مردان دهکده فردا صبح، جست و جو را برای یافتنش آغاز می کنند.
    با فکر کردن به این موضوع، اندکی جان گرفت و بارقه ای از امید، دوباره در دلش جوانه زد. فکر کرد اگر دوباره به خانه بازگردد، با خود عهد می بندد که دیگر هرگز از فرمان مادر سرپیچی نکند و پا به این جنگل نگذارد. هرگز به ماجراجویی های احمقانه اش فکر نمی کند.
    تازه داشت ترس و وحشتش را سرکوب می کرد که دوباره صدای خش خش برگ درختان را شنید. اما اینبار با سرعتی بیشتر. دخترک چنان با وحشت از زمین بلند شد که پایش لغزید و عروسک بافتنی اش را رها کرد. با آنکه پاهایش از درد فریاد می کشیدند، خود را وادار کرد تا به سمت یکی از دو راهی ها برود. دستش را به تنه قطور درختان می گرفت و خودش را با فشار به جلو میراند. انگار استخوان هایش لبریز از سرب بود. قدم هایش کند بود و هر از گاهی بر زمین می افتاد.
    دستانش بیشتر از قبل زخمی شده بودند. اشک، پرده بر چشمانش افکنده بود و نمی گذاشت، راهش را به درستی ببیند. سوز و سرما، وحشیانه بر او تازیانه مرگ میزد. نا امیدی، چنگ بر او می انداخت و وادارش میکرد تا با سرنوشت شوم خود رو در رو شود. صدای خش خش برگ درختان، بیشتر از قبل به او نزدیک گشته بود.
    دگر بار، به شدت بر زمین کوبیده شد. صورتش با گل و لای مرطوب و برگ های خشک، برخورد کرد و راه نفس را بر او بست. با چشمانی لبریز از اشک، سرش را بالا آورد. چیزی لاغر و باریک در جلویش خوابیده بود. چندین بار پلک زد تا پرده تار اشک چشمانش کنار رود.
    حتما توهم زده بود. نه... واقعی بود!
    جسد مردی با چشمان گود رفته روی زمین افتاده و تمام بدنش چروکیده و استخوان هایش که تماما بیرون از بدنش بودند، خون کهنه در بر گرفته بود. درون دهان تماما باز جسد، گل و لای بیرون زده بود؛ انگار تا آخرین تیک تاک های آمدن مرگ، درحال فریاد زدن بود. بوی تند و حال به همزن تعفن که به مشام میرسید، خبر از مدت زمانی طولانی از کشته شدن آن مرد میداد.
    دخترک چنان حالش به هم خورده بود که حتی نتوانست از شدت شوک و وحشت، فریاد زند. سرش گیج میزد. حالش داشت به هم میخورد. چشمانش جسد قدیمی و کهنه را چهارتا میدید. برگشت و گیج و منگ، نگاهی به پشت سر انداخت. تنها می توانست صدای قدم هایی را بشنود که رفته رفته و با شتاب، به او نزدیک میشدند. حتی توان جیغ کشیدن را نداشت. دندان هایش به هم میخورد و چانه اش به شدت می لرزید. دستانش، هم آواز با دندان ها شده بودند و وحشیانه می رقصیدند.
    دخترک، با آخرین توانی که در جان بی جان اش داشت، خود را به سمت درختان کشید. در آنجا بوته هایی از زمین رویانده شده بودند و شکل پیچ و تابی از یک غار کوچک را به خود گرفته بودند. آرام آرام و کشان کشان، خود را به بوته ها رساند و دست لرزان اش را به آنها کشید. دستان بی حس و یخ زده اش، دیگر هیچ زخمی را نمی فهمیدند. حتی وقتی که دخترک در داخل آن بوته جا خوش کرد، متوجه نشد که دقیقا به مرکز شاخه های کوچک خار دار رفته است. تمام دست و صورت اش خراش برداشته بود اما باز هم نمی توانست آن ها را حس کند.
    هنوز هم می لرزید. سینه اش دیگر یارای تحمل ترس او نبود. مجبور شد که با دهانی باز نفس بکشد. منظره ی آن نعش قدیمی کپک زده که در روبه رویش افتاده بود، کمکی به حال خراب اش نمی کرد.
    ناگهان...
    برگ ها برخاستند و به ورود شخصی سیاه پوش، زینت بخشیدند. صدای قدم های آرام و متین اش، توهمی بود برای شرکت در یک مهمانی رقص. دخترک با چشمانی باز و رنگی سفید، به سرعت دستش را بر دهانش گذاشت تا مبادا موجود مبهم روبه رویش، تقلای نفس کشیدن اش را بشنود. از زیر آن برگ ها، بر همه چیز تسلط داشت. میتوانست به خوبی ببیند که پوتین هایی از چرم مشکی، بی رحمانه بر جسد لگد زدند و او را از صحنه ی دیدش محو کردند. صدای زنجیر نقره ی آویزان به کفش ها، لرزش بی اختیار دستانش را بیشتر میکرد. دست سیاه پوش پایین آمد و چیزی بر زمین انداخت. دخترک با نگاهش، چکمه های زنجیردار را دنبال کرد تا اینکه کاملا از دیدرس او محو شد. نگاهش بر سر عروسک بافتنی ای که بر زمین افتاده بود، خشک شد. تنها دلگرمی ای که چندین دقیقه پیش به آن خوش بود نیز بر فنا رفت. لباس های عروسک، پاره پاره و غرق در خون بود. چشمان دکمه ای‌اش، از جا در آمده بودند و جایشان را به چشمانی چروکیده و زشت داده بودند. چشم یک انسان!
    دخترک دستِ روی دهانش را محکم گاز گرفت تا بتواند جیغ خود را خفه کند. اشک های تازه و تمیز، بر صورت کثیف و زخمی اش سُر می خوردند بر سر بوته های خاردار فرود می آمدند. معلوم نبود آن موجود سیاه پوش، چشمان کدام انسان بیچاره ای را از جا درآورده و بر سر عروسک، ناشیانه نخ و سوزن کرده. هنوز خون روی عروسک تازه بود. این را میتوانست بو کند.
    دخترک دیگر امیدی به زندگی نداشت. رمقی در بدنش نمانده بود. خستگی شدید، بر او فشار می آورد و خواب، دست بر چشمان اشکبارش می کشید. حالا که دیگر امیدی به زندگی نداشت، چرا فرصت دوباره خوابیدن را از خود می گرفت؟
    دخترک با آغوشی باز، دستان لذت بخش خواب را در بغل گرفت و تن به آن سپرد. سریعتر از آنچه که در تصور داشت، به خواب رفت...
    ***
    نور آفتاب، با سماجت از لابه لای شاخ و برگ درختان، راه خود را باز میکرد و بر زمین می تابید. درختان در برابر یکدیگر قد علم کرده بودند و دستان پر بار خویش را به رخ هم می کشیدند. هر از گاهی، یک برگ خشک، دستان شاخه اش را رها میکرد و با آرامش، بر سر زمین فرود می آمد.
    در این میان، دخترک همچنان در آغوش خواب، خواب بود. حتی وقتی که آفتاب به نیمه های ظهر رسید، باز هم بیدار نشد. تقریبا در اواخر نور نیم روزی بود که تکان شدید بوته ها، توسط تازیانه ی باد، او را از خواب پراند. همان لحظه که چشمانش را گشود، از دردِ دستان و صورت اش جیغ کشید. خودش را به سرعت از لابه لای بوته های خار دار آزاد کرد و با صورتی اخم آلود از درد، بر زمین نشست. درد پاهایش بی نهایت کاهش یافته بود و بدن اش، دیگر نمی لرزید. نور نیم روزی آفتاب، فضای جنگل را روشن تر می نمود. حالا باید چکار میکرد؟ او که امیدی به زندگی نداشت، باید در اینجا می ماند تا اسیر چنگال مرگ شود؟
    نه!
    باید به راه می افتاد و به خانه می رفت. شاید هنوز مادرش در انتظار او نشسته باشد. شاید هم... در نیمه راه بتواند مردان دهکده را ببیند... و شاید هم دوباره با آن موجود مرموز روبه رو شود!
    خودش را در آغوش گرفت. انتخاب برایش دشوار بود. هیچ ایده ای نداشت که از کجا آمده و از کجا باید برگردد. به علاوه... شکم اش هنوز خالی بود و باعث می شد تا نتواند جان و توان لازم را داشته باشد. مرگ با گرسنگی واقعا دردناک بود...
    دخترک سرش را تکان داد و از جای برخاست. مسیری احتمالی را انتخاب کرد و راه خروج از جنگل را در پیش گرفت. لحظه ای ایستاد. برگشت. نگاهی سرد و بی احساس به عروسک انداخت. دیگر نیازی به دلگرمی او نبود. چشمانش دیگر او را نمی ترساند. حتی از جسد هم خبری نبود.
    با وجودی که هنوز پاهایش از درد ناله می کردند، اما بر سرعت قدم هایش افزود. احساس میکرد که مسیر و فضای درختان برایش آشناست. به یک دو راهی که رسید، مطمئن شد که مسیر را اشتباه نیامده است. باید عجله میکرد. آفتاب داشت با جنگل وداع می نمود. اگر به موقع نمی رسید... نه! حتما میرسید. تصور اینکه شب، دوباره اسیر جنگل باشد هم برایش دردناک بود.
    از سر یک پرچین پرید و سر انجام... خودش را در مقابل دهکده یافت. آفتاب دیگر غروب کرده بود و شب، سایه ی ظلم و وحشت اش را بر سر دخترک انداخته بود. هیچکس به استقبال اش نیامد. حتی از دودکش خانه ها هم دودی بر نمی خواست. نگرانی چنگ بر دلش انداخت. به سرعت در تنها کوچه ی گِلی دهکده دوید و با دقت به اطراف نگاه کرد. همه جا سکوت حاکم بود و اثری از زندگی دیده نمی شد.
    ناگهان یک خانه توجه اش را جلب کرد. از آنجا دود از دودکش به هوا میرفت و در آسمان محو میشد. خانه ی خودشان بود. لبخند بر سر لب های دخترک نقش بست. به سرعت دوید و خودش را به خانه رساند. در جلوی پله هایش متوقف شد به درب چوبی آن زل زد. یعنی مادرش هنوز منتظرش ایستاده بود؟ یعنی... هنوز کسی بود که انتظار او را بکشد؟
    جوابش را تنها با باز کردن درب می فهمید. معطل نکرد و از پله ها به بالا دوید و درب را با شتاب باز کرد. با لبخند و گشاده رویی چند قدم وارد خانه شد. درب خانه مانند همیشه با صدایی که از درد جیغ می کشید، بسته شد و فضا را در تاریکی محض فرو برد. تنها نوری که وجود داشت، نور شومینه بود که زبانه های آتش، از آن بلند می شدند. نگاه دخترک بر سر دست سفیدی افتاد که کنار آتش شومینه دراز شده و با خون رویش، درحال سوختن بود. اما آن که دست... مادرش...
    روی صندلی چوبی کنار شومینه، تنها یک جفت پا مشخص بود که توسط پوتین هایی مشکی پوشیده شده بودند. زنجیر های نقره ای، آویزان از چکمه ها، جرینگ جرینگ صدا می دادند...
    پ.ن: درحال ایده پردازی برای داستان جدید
    .
    .
    .
    .
    وقتی منتشرش میکنم که یه قلم نوری درست و حسابی داشته باشم
  2. #2
    تاریخ عضویت
    2015/10/18
    محل سکونت
    زیر بلیط خدا
    نوشته‌ها
    33
    امتیاز
    2,863
    شهرت
    0
    146
    کاربر انجمن
    آخی....اولش فکر کردم ژان وال ژانه....بعد حس کردم قضیه مال جموعه کتاب خون آشام مال آقای سیامک گلشیریه....بعد احساس فیلم ترسناک "اولین دث" رو داشتم....آخرین سکانس نوشته ات هم حس بیدار شدن تو جای که قراره عاشق بشی بود!!!!
    نه جدا نوشته قشنگی بود فضا سازی خوبی داشت و احساس اضطراب و ترس رو میشد ازش حس کرد.
    ادامه بده خانم....کارت درسته
    [CENTER][SIZE=6][COLOR=#a52a2a]هو الجمیل[/COLOR]
    به[COLOR=#a52a2a] مجنون [/COLOR]گفتند:قرآن بخوان!
    خواند:
    سبحان الذی اسری بعبده لیلاً[COLOR=#a52a2a]...لیلا...لیلا[/COLOR][/SIZE]
    [/CENTER]
  3. #3
    تاریخ عضویت
    2014/07/11
    محل سکونت
    Shiraz
    نوشته‌ها
    253
    امتیاز
    7,977
    شهرت
    0
    458
    مترجم
    خب خب خواهرم افتخار داده داستان نوشته
    یه ایراد کوچیک:
    سوز استخوان شکن سرما؟o_o
    همچین چیزی داریم؟ مثلا مینوشتی سرمای استخوان شکن بهتر بود
    و گذشته از این که به ویرایش نیاز داره داستانت ، توصیفات خیلی خوب بود و حس ترس و کنجکاوی هم القا میشد
    ادامه بده شمش جونم حتما موفق میشی
    به عنوان اولین داستانت که خیلی خوب بود
    دیگه دومی و سومی و ... چی از آب درمیاد
    و لطفا خواهرم دفعه بعد با فونت درشت تری بنویس چشمام در اومد تا خوندم داستانو
    [CENTER][B][FONT=times new roman][SIZE=3][COLOR=#40E0D0],Who looses today[/COLOR][COLOR=#008080]
    [/COLOR][COLOR=#000000]won’t find tomorrow[/COLOR][COLOR=#008080]
    [/COLOR][COLOR=#40E0D0].There is nothing important as today[/COLOR][/SIZE][COLOR=#40E0D0]
    [/COLOR][/FONT]
    [/B][SIZE=2][FONT=b nazanin][COLOR=#000000][B]آن كه امروز را از دست مي دهد،
    [/B][/COLOR][COLOR=#40E0D0][B]فردا را نخواهد يافت[/B][/COLOR][COLOR=#000000][B]
    هيچ روزي از امروز مهم تر نيست.[/B][/COLOR][/FONT][/SIZE]
    [/CENTER]
  4. #4
    تاریخ عضویت
    2015/06/10
    محل سکونت
    داخل کتابام
    نوشته‌ها
    84
    امتیاز
    3,374
    شهرت
    0
    275
    کاربر انجمن
    عالی بود عزیزم من واقعا ترس رو حس کردم ولی خب پایانش؟ من به شخصه پایان بد رو دوست ندارم شاید بهتر بود پایان خواننده رو بین زمین و هوا ول میکردی تا این که مادر رو بکشی
    [FONT=b mitra][SIZE=4][B][SIZE=2][FONT=b koodak][SIZE=5]تمامی آدم ها هم اندازه ما نیستند
    درست اندازه گیری کنیم ....
    [/SIZE][/FONT][/SIZE]
    [/B][/SIZE][/FONT]
  5. #5
    تاریخ عضویت
    2013/12/27
    محل سکونت
    شمال شمال، غرب غرب، اورمیه
    نوشته‌ها
    567
    امتیاز
    32,107
    شهرت
    4
    1,651
    سردبیر نشریه
    خیلی خوب بود دوست عزیز
    با انرژی بیشتر ادامه بده
    امضا:

    A.Gh

    والا
  6. #6
    تاریخ عضویت
    2015/06/23
    محل سکونت
    تهران ؟
    نوشته‌ها
    13
    امتیاز
    1,316
    شهرت
    0
    21
    کاربر انجمن
    خیلی بدی !!!!


    ازپایان های بدی که توش شخصیت اصلی تیکه پاره میشه و میمیره متنفرم !!!



    البته همین نشون میده که فضاسازی و شخصیت پردازی عمیق و بسیار مطلوبی صورت گرفته ، و حس هم ذات پنداری به خوبی منتقل شده...


    و این یعنی یه شروع خوب برای یه نویسنده !!!

    موفق باشی !
    [CENTER][SIZE=5][FONT=b yekan][SIZE=5][SIZE=4][FONT=b koodak][I][FONT=b yekan][B]-[SIZE=5] [COLOR=#008080]ميلر[/COLOR][/SIZE][/B][/FONT][/I] [B]:[/B] چرا نميخواي اون بچه ها رو بكشي ؟ اونا هم يه روز ميميرن ، اون موقع هم فقط دو تا انتخاب دارن ؛ [SIZE=5][COLOR=#ff0000]جهنم[/COLOR][/SIZE] يا [SIZE=5][COLOR=#008000]بهشت[/COLOR][/SIZE]...

    [SIZE=5]***[/SIZE]

    [B][I][FONT=b yekan]- [/FONT][/I][/B][SIZE=5][COLOR=#008080][B][I][FONT=b yekan]بيگ باس[/FONT][/I][/B][/COLOR][/SIZE] [B]:[/B] نه ، يه گزينه ديگه هم هست...[/FONT][/SIZE]
    [/SIZE]


    [/FONT][/SIZE][/CENTER]
    [LEFT][SIZE=1][U][I]
    [FONT=arial]Metal Gear Solid[/FONT][/I][FONT=arial] [SIZE=2][FONT=times new roman][B][COLOR=#ff0000]V[/COLOR][/B][/FONT][/SIZE][I]:[/I] [I]The Phantom Pain[/I][/FONT][/U]
    [/SIZE][/LEFT]
  7. #7
    تاریخ عضویت
    2015/02/20
    محل سکونت
    قصر آرالوئن
    نوشته‌ها
    156
    امتیاز
    8,971
    شهرت
    0
    1,004
    کاربر انجمن
    واااااااااااااای شمسی من که اصلا بارم نمیشه خودت نوشتی! خیل زیبا حس پردازی کرده بودی! فوق العاده بود عزیزم. حتما اگه نویسندگی رو ادامه بدی جزو بهترین ها میشی!

    فقط دو جا رو یکم ایراد داشتی مثلا نوشته بودی:

    نگاه دخترک بر سر دست سفیدی افتاد ....
    اینجا بر سر اضافیه و باید حذف بشه

    یه جای دیگه هم که اواسط داستان میگی:
    دخترک با نگاهش، چکمه های زنجیردار را دنبال کرد تا اینکه کاملا از دیدرس او محو شد...
    اینجا من کاربرد کلمه ی دیدرس رو درک نمی کنم... دختر از قبلش هم توی دیدرس مرد نبود!

    داستانت خیلی پر کشش بود و رویه ی هنریه خیلی خوبی داشت... فقط اینکه تهش خیلی ناگهانی و در اوج قصه رها شده بود... تهش حس سرکار رفتن بهم دست داد!... درسته که نتیجه گیری در آخر هر قصه دلبخواهیه و می تونه نباشه اما در تمامیه ی سبک ها باید به درون مایه و محتوا هم اهمیت داده بشه...
    مثلا اینکه این داستان چه مفهوم و پیامی رو در بر داره؟

    بازم میگم خیلی قلم زیبا جذاب و پر کششی داری... به امید کارهای بهتر و موفقت روز افزون
    [CENTER][SIZE=4]
    [/SIZE]
    [SIZE=4][FONT=Arial][COLOR=#000000][B]در این ساعات [COLOR=Red][COLOR=Silver]شلوغ[/COLOR] [/COLOR]زندگی[/B][/COLOR][/FONT][FONT=Arial][COLOR=#000000]
    [B]در این انبوه [COLOR=Silver]رفت و آمد[/COLOR] های پی در پی[/B]
    [B]در این سرعت بی درنگ [COLOR=Silver]ثانیه ها[/COLOR][/B]
    [B][COLOR=Red]تو[/COLOR] یک [COLOR=Silver]مکث[/COLOR] عاشقانه ای...[COLOR=Red]!!!

    [/COLOR][/B][/COLOR][/FONT][/SIZE][IMG]http://up.hammihan.com/img/userupload_2013_19690311271403811598.2912.gif[/IMG]
    [/CENTER]
  8. #8
    تاریخ عضویت
    2015/06/07
    محل سکونت
    همین دوربرا......،تهران البته!
    نوشته‌ها
    233
    امتیاز
    14,473
    شهرت
    0
    788
    کاربر انجمن
    خب نرجس!
    اولا كه خيلي خوب كاري كردي كه قلم به دست گرفتي و شروع به نوشتن كردي،اين خودش كلي جاي تقدير داره
    نكاتي رو كه نظرم رو جلب كردن و لازمه رو در پايين بهت ميگم
    خب،يكي اينكه اينجا
    دخترک سینه اش را از نفس پر کرد
    بهتر بود به جاي نفس از واژه هوا استفاده ميكردي
    اينجا حس ميكنم يه چيزي كمه....،شايد بهتر بود يه از اضافه ميكردي
    درون دهان تماما باز جسد، گل و لای بیرون زده بود؛
    اين توصيف رو دوست داشتم!
    ن، دخترک همچنان در آغوش خواب، خواب بود.

    خب،بريم سراغ محتوا

    در مورد پايانت هم بايد بگم خيلي دوست داشتم،ازون جايي كه من طرفدار كار هاي دارن شانم و خودمم تو نوشته هام ازون تقليد ميكنم برام قابل قبول بود...
    شروعت رو هم دوست داشتم چون هم با هيجان شروع كرده بودي هم با يك گره كه در طول داستان شاخ برگ پيدا ميكرد
    توصيف هاي قشنگي هم داشتي به غير از اون قسمت توصيف مرد مرده كه حس زامبي مانندي القا مي كرد...يكم سخت بود خوندنش
    محتواي كلي داستان هيجان خوبي داشت و باعث لذت بخش شدن و كشش خواننده به دنبال خود براي رسيدن به پايان داستان مي شد
    خود قلمت و نحوه ي نوشتنت رو هم دوست داشتم
    به عنوان داستان اول كارت واقعا عالي بود وبراي توصيه هم مي تونم بگم : همين طور ادامه بده دختر!!!
    در آخر هم بايد بگم بازم بنويس،خيلي لذت بردم
    و اينم بدون كه لزوما پايان خوب،پايان خوبي نيست و پايان بد هم پايان بدي!
    داستان تو پايان بد خوبي داشت
    آفت قلم ننوشتنه،بازم بنويس
    خسته نباشي
    دستتم درد نكنه
    مهم نیست که شما چه هستید،فقط مهم این است که مردم چه فکری در مورد شما می کنند.
    [COLOR=#ff0000]لانس مورو[/COLOR]
  9. #9
    تاریخ عضویت
    2015/05/07
    محل سکونت
    TeH
    نوشته‌ها
    127
    امتیاز
    1,349
    شهرت
    0
    415
    کاربر انجمن
    میگم!!!تو فیلم ترسناک زیاد میبینی؟!!!
    من ازترس یخیدم!!!ووای!دختر!
    ولی دور ازینا...ایده ات خیلی خوب بود.واخرشم!خوشم اومد!خیلی جالب تموم کردی!اون قسمت دست مادرش...!!!خیلی حالمو گرفت!واین حالگیری به منزله غافلگیری بود!ویژگی مثبت متنت . سعی کردی کلیشه ای ننویسی
    ممنون(ولی واقعا خیلی تصور خوفناکیه!من میترسم.....!):-s
    [CENTER][COLOR=#40e0d0][SIZE=3][FONT=verdana] [/FONT][/SIZE][/COLOR][COLOR=#40e0d0]من آوازم که می روم به سینه ی قبیله ای
    [/COLOR][CENTER][COLOR=#40e0d0]نه به پرواز چشم من نمانده خواب پیله ای[/COLOR][COLOR=#008000]
    [/COLOR][COLOR=#99cc00]سبز دریچه شو بکن زیان زرد پرده را[/COLOR][COLOR=#008000]
    به شعر و شاخه می رسد خیال خام ریشه ها[/COLOR]
    [/CENTER]
    [COLOR=#ff8c00]منو تو وارث خورشید و ماهیم
    [/COLOR][COLOR=#ff8c00]منو تو نغمه ای بی اشتباهیم[/COLOR][COLOR=#40e0d0]
    [/COLOR][COLOR=#800080]تا زمینی می چرخد تا هوا هواست[/COLOR][COLOR=#40e0d0]
    [/COLOR][COLOR=#000080]منو تو در جنونی سر به راهیم [SIZE=3][FONT=verdana]
    [/FONT][/SIZE]
    [/COLOR][/CENTER]
  10. #10
    تاریخ عضویت
    2013/02/05
    محل سکونت
    اصفهان
    نوشته‌ها
    149
    امتیاز
    7,558
    شهرت
    0
    299
    کاربر انجمن
    خیلی خوب بود خوشمان امد
صفحه 1 از 2 1 2 آخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 10 , از مجموع 11

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •