ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی «ورود به سایت» کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.





نمایش نتایج: از شماره 1 تا 5 , از مجموع 5
  1. #1
    تاریخ عضویت
    2015/06/07
    محل سکونت
    همین دوربرا......،تهران البته!
    نوشته‌ها
    335
    امتیاز
    12,674
    شهرت
    0
    787
    کاربر انجمن

    Post لحظه های عریان حقیقت

    هممون توی زندگی لحظه هائی رو تجربه کردیم که توشون انگار تمام اتفاقات توی جهتی قرار گرفتن تا صرفا حال مارو بگیرن
    وقتی به گذشته فکر میکنم نمیدونم چرا و چطور ولی میدونم همه چیز از عصر همون روز،یعنی روز کنکور شروع شد
    درواقع حتی عصر هم نه،صبح،وقتی تو راه حوضه متوجه شدم که بطری آب و همان اندک شکلات های سر
    هم شده راهم فراموش کردم و بعد هم سرجلسه،وقتی به خاطر اشتباه فهمیدن حرف های خانم پشت بلندگو وقتم را حرام پرکردن متن پائین پاسخ نامه کردمو و تعداد زیادی از سوالات عمومی را از دست دادم که خداوند خودش به خیر کند!
    بعد از آن دیگر نمیتوانم بدترین قسمت ماجرا را نام ببرم،آنجا که بعد از جلسه کسی که باید باهم برمیگشتیم کنکورش را که داد جیم شد و تنها با هزارتومن شهر را متر کردم تا متروئی یافته و ساعت 4 موفق به رسیدن به خانه شدم یا آنجا که بعد از با خوشحالی پس گرفتن تبلت تحریمی با خرابی آن مواجه شدم یا وقتی که کیس کامپیوتر را از دانشگاه خواهرم تا منزل کول کرده و بعد دیدم که کیبورد را تشخیص نمیدهد و موس گرام هم کمیتش لنگ میزند و مالی نیست!اما حداقل مطئنم که دیروز وقتی تعمیرکار موبایل عزیز گفت که تبلتت دار فانی را وداع گفته و هاردش سوخته شدت ضربه را برروی خودم حس کردم!البته دوستمان یادآوری کرد که هنوز به عنوان آجر قابل استفاده است اما کمک شایانی در جهت بهبودی حال ما نکرد!
    اما از بدترین قسمت که بگذریم شاید بتوان نقطه ی امیدبخش در این تاریکی را خرید ویالون عزیزم نامید که خود با انواع و اقسام درگیری ها و بدبختی ها و تادلتان بخواهد خون دل خوردن ها همراه بود!
    هرچند نواختن این دوست عزیز به غایت دشوار و حتی عملا غیرممکن است اما نکته ی آزار دهنده آنجاست که برای یادگرفتن آن به مرحوم یعنی تبلت بیچاره چشم امیدبسته بودم.
    درکنار اینجا اضافه کنیم گرمی کشنده ی هوارا که امکان هرگونه بیرون رفتن را سلب میکند و نقشه های بس دور رو دراز تری که تماما از بیخ و بن فنا شد.
    حتی در کنار همه ی اینها میتوان از دست رفتن تاپیک تولد لیلا را برشمرد که مدت ها منتظر در دست گرفتن انحصارش بودم که آن هم به نوبه ی خود به فنا رفت

    گمانم حالا که به یک لپ تاپ قرضی یا به گوشه ی یک کافی نت پناه آوردم تا فقط با نوشتن و بودن درجمع خانواده بتوانم اندکی از این حس مرگبار کم کنم بتوانم بگویم که به یکی از آن لحظه های عریان حقیقت رسیده ام!
    لحظه هائی که احساس میکنی که تمام جهان منتظر است تا فرصتی دست دهد و صرفا حال"تو" را بگیرد!

    و اینجاست که میمانی با تابستانی که قرار است بهترین باشد اما فقط دارد میگذرد درچرخه ی روز-مَرًگی
    هائی که کاری درآنها نداری جز بی هدف گشتن درخانه و مشت زدن به کیس بکس دست سازی که چندی پیش سرهم کردی و نهایت فیلم دیدن و بازی کردن ژنرال(تنها بازی ای که با صرف موس میتوان از پس آن گذشت!)با همان کامپیوتر کذائی بخت برگشته
    و وقتی در آخر به خود میآئی میبینی که درحال درد دل کردن در پیشتازی هستی که همین چندی پیش مشغول پروراندن نقشه های دور و دراز برای انواع و اقسام پروژه ها درآن بودی تا دوباره فعال شوی و هزاران کار و ایده در آن پیاده کنی همه و همه هم بعد از کنکور.
    شاید قصدم ازین دل نوشته تنها آرام کردن خودم بود و شاید هم توضیح محو شدن ناگهانیم برای آن دسته دوستانی که نگرانند،اما درهرحال بخشی از درگیری هائی که ناگهان برسرم نازل شدن را گفتم تا توضیح دهم مفهومی را با عنوان لحظه های عریان حقیقت،وقتی تمام جهان میخواد صرفا حال تو یکی را بگیرد!
    البته ممنون از دوستان عزیزی که میتوانستند و پیامکی هم شده درکنارم ماندند تا ببینم واقعا چه خاکی میشود به سر کرد با بوجه ای که سر خرید ویالون عملا صفر شده و حتی گاها به همین کافی نت ها هم نمیرسد!

    میتوانم در آخر تاپیک را تعاملی کنم و بگویم شما هم از بدبختی هایتان بگوئید اما ترجیح میدهم این کار را نکنید و در عوض مارا از "روزهای ناب خوشبختی"یتان با خبر کنید،انتخابش برعهده ی خودتان،حتی میتوانید سکوت کنید!
    فکر کنم بقیه ی اتفاقات ناگواری را که همه با هم در این دوهفته رخ دادند را همین جا رها کنم و به این درد دل کوتاه بسنده کنم.
    درد دلی که شاید بتوان این گونه خلاصه اش کرد:

    -تابستان خود را چگونه گذراندین؟
    +در یکی از آن لحظه های عریان حقیقت!
    مهم نیست که شما چه هستید،فقط مهم این است که مردم چه فکری در مورد شما می کنند.
    [COLOR=#ff0000]لانس مورو[/COLOR]
  2. #2
    تاریخ عضویت
    2014/07/20
    محل سکونت
    تهران
    نوشته‌ها
    259
    امتیاز
    8,721
    شهرت
    4
    507
    نویسنده
    سلام. داداش بی خیال ی ذره عینک خوش بینی بزن به چشمات. شاید بتونی از این فرصت استفاده کنی و کارایی رو بکنی که نت و کامپیوتر و اینا وقتش رو ازت گرفته. شاید بتونی کتاب بخونی، ممکنه بتونی ی داستان بنویسی، نقاشی بکشی، شاید شعر بگی. باور کن شاید استعدادهایی که تا حالا ازشون خبری نداشته ممکنه شکوفا بشه.
    ی جورایی یاد این حرف افتادم که میگه تهدیدات رو به فرصت تبدیل کن. فکر کن، شاید چیزایی از این قبیل به ذهن خودتم برسه. اصلاً بشین اختراع کن، چیزی که این مواقع به داد کسی برسه که شرایط تو رو داره. گاهی وقتا فکر میکنم کسایی که این امکانات رو ندارن چی کار میکنن و یاد زمانی می‌افتم که تیله‌هام رو مینداختم تو لگن حمام و مثل موتورسوارای دیوار مرگ باهاشون بازی می‌کردم. داداش خدا رو شکر که سالمی و میتونی فکر کنی که شاید ی جورایی از این لحظه‌های عریان حقیقت خارج بشه اما این لحظه‌هایی که تو یا من ازشون شکاریم زندگی روزمرۀ خیلیاست.
    ویرایش توسط ghoghnous13 : 2017/07/24 در ساعت 13:43
    کانال شعر خودم توی تلگرام

    ghoghnous13_1365@
  3. #3
    تاریخ عضویت
    2013/12/27
    محل سکونت
    شمال شمال، غرب غرب، اورمیه
    نوشته‌ها
    656
    امتیاز
    31,011
    شهرت
    4
    1,636
    سردبیر نشریه
    بدبختی اینه که دانشگاهت بهت یه سری واحد ارائه داده باشه که حالا ترم آخری مشخص شده یه تعدادشون بیخودی بوده و باید واحدای اختصاصی که باید پاس میکردی رو، حالا توی چله ی تابستون زیر آفتاب داغ بری دانشگاهی بگذرونی که حتی سیستم سرمایشی درست و حسابی هم نداره!

    هرکسی یه‌جوری بدبختی داره می‌کشه...
    امضا:

    A.Gh

    والا
  4. #4
    تاریخ عضویت
    2017/07/04
    محل سکونت
    سرگردانم و درحال انجام ماموریت های امپراتوری
    نوشته‌ها
    58
    امتیاز
    2,351
    شهرت
    0
    89
    ویراستار
    همیشه میگی این دیگه از اون تابستون هاست ، ولی بازم گند تر از سال پیش میشه ، داستانام ... حال ندارم بنویسم یکی باید بزنه تو سرم بگا بنویس که کسی هم نیست ، بعضی وقتا حس میکنم میون این جمع کتاب ندوستی که توش هستم شبیه خرگوشی ام که تو تله گیر کرده و هویجش هم تنها یک سانتی متر با مکانی که نهایت کشسانی پنجول هایش حد میدهد فاصله دارد .
    دلم برای تابستان پارسال تنگ شده ، با وجود اینکه به شدت تنها بودم ، اما خیالی کنارم بود ، خیالی بس با شکوه که به من امید میداد و تنهایی هایم رو پر می کرد ، امسال دیگر آن خیال را ندارم ، در طول پارسال در مواقعی که از دنیا نا امید بودم به کمکم آمد ، اما فکر کنم الان فکر کرده که من به قدری بزرگ شده ام که دیگر به کمکش نیازی ندارم ، اما اشتباه محض است ، من هنوز همان دختر کوچولوی احمق و مهربانی ام که بودم و دیگران از من سو استفاده میکنند .
    پیشتاز کم کم دارد تبدیل میشود به مکانی گرم اما هنوز باد های سردی ناشی از حس غریبه بودن به سویم میوزند ، منتظرم قبل از اتمام این تابستان بهار آشنایی پیشتاز سر برسد و در آخر اینکه
    همه ی ما مشکلاتی داریم که به یاری خدا حل می شوند و ما در این مدت باید صبر و شکیبایی پیشه کنیم .
    ببخشید اگر متنم انقدر آشفته است ، خودم اسمش را میگذارم متنی از سر آشفتگی .
    قلم هایتان سبز و زندگیتان پیشتاز ♡♥♡♥♡
    I some times agree with the wind
    that
    You have to pass , pass and pass
    I some times agree with the sun
    That
    You have to be kind ...
    I always agree with the nature
    That
    Nothing will be like it was, any more
    by:Me ,Celaena
  5. #5
    تاریخ عضویت
    2017/07/09
    محل سکونت
    در حال جستجو
    نوشته‌ها
    42
    امتیاز
    0
    شهرت
    0
    78
    مترجم
    نقل قول نوشته اصلی توسط Celaena Sardothien نمایش پست ها
    همیشه میگی این دیگه از اون تابستون هاست ، ولی بازم گند تر از سال پیش میشه ، داستانام ... حال ندارم بنویسم یکی باید بزنه تو سرم بگا بنویس که کسی هم نیست ، بعضی وقتا حس میکنم میون این جمع کتاب ندوستی که توش هستم شبیه خرگوشی ام که تو تله گیر کرده و هویجش هم تنها یک سانتی متر با مکانی که نهایت کشسانی پنجول هایش حد میدهد فاصله دارد .
    دلم برای تابستان پارسال تنگ شده ، با وجود اینکه به شدت تنها بودم ، اما خیالی کنارم بود ، خیالی بس با شکوه که به من امید میداد و تنهایی هایم رو پر می کرد ، امسال دیگر آن خیال را ندارم ، در طول پارسال در مواقعی که از دنیا نا امید بودم به کمکم آمد ، اما فکر کنم الان فکر کرده که من به قدری بزرگ شده ام که دیگر به کمکش نیازی ندارم ، اما اشتباه محض است ، من هنوز همان دختر کوچولوی احمق و مهربانی ام که بودم و دیگران از من سو استفاده میکنند .
    پیشتاز کم کم دارد تبدیل میشود به مکانی گرم اما هنوز باد های سردی ناشی از حس غریبه بودن به سویم میوزند ، منتظرم قبل از اتمام این تابستان بهار آشنایی پیشتاز سر برسد و در آخر اینکه
    همه ی ما مشکلاتی داریم که به یاری خدا حل می شوند و ما در این مدت باید صبر و شکیبایی پیشه کنیم .
    ببخشید اگر متنم انقدر آشفته است ، خودم اسمش را میگذارم متنی از سر آشفتگی .
    قلم هایتان سبز و زندگیتان پیشتاز ♡♥♡♥♡
    جمع کتاب ندوست و تنهایی رو خیلی موافقم. یکی از هزاران دلایلی که پیشتاز مثل خونم داره میشه به خاطر همینه. اینجا راحت میشه از عشق به کتاب حرف زد، عشقی که تقریبا بیش از نیمی از زندگی ما بوک وورم هارا پر می کند. اما امان از روزی که هیچ کس نباشد که بتوانی با او به هاگوارتز سفر کنی، به کمپ دورگه ها سر بزنی، اصلا با هم بازی مرگ راه بیندازید. تنهایی تقریباً بخش جدایی ناپذیر زندگیم شده. باز یک دنیا خدا رو شکر که پیشتاز به زندگیم وارد شد وگرنه تا مرز جنون میرفتم دیگه دم همتون گرم
    ,Dear PAST
    .Thank You for all of the Experience & Lessons
    ,Dear Future
    ...I am Ready
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 5 , از مجموع 5

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •